Σίκινος: αυτό το διαμάντι ποιός θα το ανακαλύψει;

April 11th, 2019 | by admin
Σίκινος: αυτό το διαμάντι ποιός θα το ανακαλύψει;
Sikinos News
0

Ένας κρυμμένος αυθεντικός παράδεισος, τόσο αγνός που εξαγνίζει και τους επισκέπτες του.

Έχουν ήδη περάσει πολλά χρόνια από τότε που οι Κυκλάδες έγιναν μαζικός τουριστικός προορισμός. Από τότε, οι περισσότεροι έχουμε πάει σε πολλά νησιά και ενδεχομένως αρκετές φορές στο καθένα. Αρχίσαμε, λοιπόν, να αποζητάμε την αλλαγή. Το νησί εκείνο που δεν είναι γνωστό, που δεν είναι μαζικό, που δεν είναι στον «τουριστικό χάρτη και, βέβαια, που δεν θα έχει τα γνωστά προβλήματα που έχουν τα ισχυρά τουριστικά «brands» των Κυκλάδων: πολύ κόσμο, βαβούρα, πανάκριβες τιμές.

Έτσι ανακαλύψαμε τη Σίκινο. Ένα νησί, μέσα στο τουριστικότατο τρίγωνο Σαντορίνη – Ίο- Φολέγανδρο, αλλά επιπλέον ένα νησί που… δε χωράει πολλούς. Που, ως εκ τούτου, έχει παραμείνει αυθεντικό. Που σε μεταφέρει στις Κυκλάδες των 50ς. Σήμερα.

Στη Σίκινο βουτάμε σε ερημικές παραλίες ακόμα και το δεκαπενταύγουστο, περπατάμε μονοπάτια που μοσχοβολούν θυμάρι, αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο από το Κάστρο της και ερωτευόμαστε ό,τι βλέπουν τα μάτια μας.

Μια σταλίτσα δε τη λές, είναι 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα, πολύ μικρότερη της Ίου αλλά ίδια με τη Φολέγανδρο, τη Κίμωλο κι άλλα νησιά. Αλλά έχει πολύ πεπερασμένο χώρο να κινηθείς: έχει δεκαπέντε χιλιόμετρα οδικού δικτύου όλα κι όλα και κάτι λιγότερο από 300 κατοίκους (τον χειμώνα μπορεί να πέσουν και κάτω των 200) αλλά είναι ικανή να σας πάρει τα μυαλά!

Αν ήσασταν πάντα λάτρης των διακοπών μακριά απ’ όλους και απ’ όλα, αν τα καλοκαίρια σας τα θέλετε σε slow motion, κι αν το ιδανικό σκηνικό παραλίας για εσάς περιλαμβάνει βιβλίο στη σκιά κάτω από το αρμυρίκι με soundtrack τον ήχο των κυμάτων και απολύτως τίποτα άλλο, τότε η Σίκινος θα γίνει το νησί σας. Δε θα βρείτε beach bar. Δε θα έχετε απαίσιους ήχους να χαλούν τη φυσική ηχητική. Δε θα βρείτε ξαπλώστρες που θα κάνουν τη παραλία μια απέραντη νεοπλουτίδικη κρεββατοκάμαρα. Θα βρείτε Δημοτικές ομπρέλες γιατί η σκιά χρειάζεται αλλά… έως εκεί. Τα μεγάλα αρμυρίκια θα κάνουν τη διαφορά και θα σας βοηθήσουν να χαλαρώσετε προστατευμένοι.

Πού θα απολαύσετε τη θάλασσα

Η θάλασσα στη Σίκινο είναι πεντακάθαρη. Οι παραλίες της βλέπουν ανατολικά- νοτιοανατολικά και έξω από τους κόλπους τους περνά ένα ωραιότατο θαλάσσιο ρεύμα που καθαρίζει τα νερά και τραβάει νότια για τη Σαντορίνη. Έτσι, παρακολουθείτε με ευκολία το ψαράκι που βρίσκεται στα 5 μέτρα βάθος!

Τα κρυστάλλινα νερά αυτής της μικρής κρυφής γωνιάς του Αιγαίου κάνουν κάθε παραλία της Σικίνου μια μικρή εμπειρία. Ξεκινάμε από τη μεγαλύτερη παραλία του νησιού, την οικογενειακή Αλοπρόνοια δίπλα στο λιμάνι, με την βελούδινη άμμο, τα πολύ ρηχά νερά και τη φυσική σκιά από τα αρμυρίκια. Ο Δήμος με απόφασή του θέλησε να μη νοικιάσει τον χώρο κάτω από αυτά σε κάποια επιχείρηση ώστε ο λουόμενος να έχει άπλετη σκιά. Πόσο σπάνιο! Και πόσο ανακουφιστικό αν έχεις παιδιά το να τα αφήνεις ελεύθερα στην απέραντη άμμο κάτω από τα αρμυρίκια να παίζουν όσο θέλουν. Όταν έχει βοριά (σύνηθες το καλοκαίρι με τα μελτέμια) η άμμος σου κάνει τη ζωή δύσκολη αλλά στη πολύ φαρδιά αυτή παραλία σώζεται η κατάσταση πηγαίνοντας πίσω πίσω, κάτω από τα αρμυρίκια όπου προστατεύεσαι.

sikinos-alopronoia-paralia2-e1469376121462

 

Λιγότερο αμμουδερός και με περισσότερο χαλικάκι είναι ο Άγιος Γεώργιος, στην ανατολική πλευρά, αλλά εξαιρετικά πεντακάθαρος και κρυστάλινος. Μέσα στη θάλασσα έχει άμμο η οποία τραβάει μέχρι πολύ βαθιά. Κι έξω, μια σειρά από τους πρωταγωνιστές της παραλίας: τα αρμυρίκια! Υπάρχουν και εδώ Δημοτικές ομπρέλες και επίσης υπάρχει και ένα ταβερνάκι που λειτουργεί χωρίς ρεύμα, με γεννήτρια. Στην εκτεταμένη αυτή  παραλία πηγαίνει άσφαλτος και το λεωφορείο. Η ησυχία είναι εκκωφαντική και το σήμα του κινητού ανύπαρκτο. Τι ωραία! Ακριβώς πάνω από τη παραλία υπάρχει το εκκλησάκι του Άη Γιώργη, του 16ου αιώνα, ανοικτό στους επισκέπτες.

Μια άλλη παραλία-σταρ του νησιού με την πολυφωτογραφημένη διαμπερή σπηλιά, ο Άγιος Παντελεήμονας, προσεγγίζεται και αυτός με καΐκι (που ξεκινά από την Αλοπρόνοια και πιάνει πρώτα εκεί και μετά στα Σαντοριναίικα) αν οι πεζοπορίες κάτω από τον ανελέητο ήλιο των Κυκλάδων δεν είναι το αγαπημένο σας σπορ. Αν πάλι είναι, μπορείτε να φτάσετε εδώ ακολουθώντας το μονοπάτι από το Κάστρο και την Αλοπρόνοια, που είναι πολύ βατό και σε 45′ θα έχετε φθάσει. Αξίζει μια επίσκεψη στο ομώνυμο εκκλησάκι που εορτάζει με μεγάλο γλέντι στα τέλη Ιουλίου

Σπανιότερα επισκέπτεται κάποιος τη παραλία του Άη Γιάννη, πιό βραχώδη από τις άλλες, γεμάτη με κρίταμα, ενώ το εκκλησάκι που δεσπόζει της ακτής είναι σε σημείο που αναβλύζει νερό οπότε η φύση εκεί δε παραπέμπει σε άνυδρο νησί. Είναι η τρίτη παραλία προς τα νότια του λιμανιού της Αλοπρόνοιας μετά τον Άγιο Παντελεήμονα και τα Σαντοριναίικα και εδώ γίνεται εξίσου μεγάλο γλέντι τον Σεπτέμβριο στο πανηγύρι του ξωκκλησιού. Μπορείτε να φτάσετε εδώ και με μονοπάτι μετά από αρκετή πεζοπορία ξεκινώντας από την Επισκοπή ενώ πεζοπορικά συνδέεται με τις επόμενες δύο παραλίες και την Αλλοπρόνοια.

sikinos-monastiri-2-1024x768

Δείτε οπωσδήποτε

– Εξερευνήσετε κάθε σπιθαμή των δύο διακριτών αλλά εξίσου υπέροχων συνοικισμών της Χώρας: του Χωριού και του Κάστρου. Το μεν πρώτο, το Χωριό, το ψηλότερο, είναι ένα αυθεντικό κυκλαδίτικο χωριό, με ασβεστωμένα σπιτάκια σε λαβυρινθώδη καλντερίμια, χτισμένο μετά το 1700 όταν ησύχασε η περιοχή από τους πειρατές το δε Κάστρο είναι ο οχυρωμένος οικισμός του 15ου αιώνα, με τα ολόλευκα χαμηλά του σπιτάκια να ακουμπούν το ένα στο άλλο και τα λουλουδιασμένα παρτέρια να προσθέτουν χρώμα στις βόλτες σας. Το Κάστρο χρησιμοποιούσε ως τείχη τους εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών και διαμορφώθηκε όπως είναι σήμερα μετά από δυό σημαντικές παρεμβάσεις: μια ήταν η κατεδάφιση της κύριας πύλης εκεί που σήμερα είναι τα σκαλιά που σε φέρνουν στο επίπεδο της πλατείας, μπροστά στο ΑΤΜ της Εθνικής Τράπεζας και η άλλη ήταν η παρέμβαση των κατακτητών Ιταλών στον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο, οι οποίοι γκρέμισαν όσα σπίτια ήταν ήδη μισογκρεμισμένα στο κέντρο του κάστρου φτιάχνοντας την υπέροχη πλατεία που σήμερα αποτελεί στολίδι στον οικισμό. Ανάλογα το πως το βλέπει κανείς, αυτό έφτιαξε κάτι ή κατέστρεψε κάτι…

Σκαρφαλώσετε αργά το απόγευμα μέχρι το κτισμένο το 1690 κάστρο – μοναστήρι της Χρυσοπηγής, στην κορυφή του Κάστρου, για να θαυμάσετε την φαντασμαγορική θέα στη θάλασσα και ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα μακριά από κοσμοσυρροές και φωτογραφικά φλας. Το μοναστήρι είναι επισκέψιμο τα απογεύματα, έχει ξανακατοικηθεί από τον περασμένο χειμώνα από μια νεαρή καλόγρια, πρώτη φορά μετά το 1835, ενώ οι λιγότερο fit εξ υμών θα χαρείτε να μάθετε ότι φτάνει και το αυτοκίνητο έως εδώ πάνω. Η μια πλευρά του μοναστηριού είναι μια απόκρημνη κάθετη πλαγιά ενώ οι άλλες τρεις έχουν ισχυρό τείχος με πολεμίστρες. Η ανατολική πλευρά αναστηλώνεται τα τελευταία χρόνια με υπέροχο τρόπο και όταν κάποτε τελειώσει θα έχει περίπου 20 κελιά έτοιμα και θα δείξει το πως ακριβώς ήταν όταν κατοικούνταν. Η καλόγρια τελεί μόνη της εσπερινό κάθε απόγευμα. Αληθινά, το μέρος είναι το μπαλκόνι του Αιγαίου και το ηλιοβασίλεμα εύκολα συγκρίνεται με αυτό της Σαντορίνης ή της Πλάκας στη Μήλο.

Ακριβώς κάτω από το Μοναστήρι υπάρχειτο «τάμα» που άφησε στη διαθήκη του ο Οδυσσέας Ελύτης; το εκκλησάκι της Παναγίας Παντοχαράς. Το εκκλησάκι χτίστηκε πριν λίγα χρόνια από την Ιουλίτα Ηλιοπούλου, τη μούσα του ποιητή, και εκτός του ότι είναι αρχιτεκτονικά υπέροχο είναι και σε ένα υπέροχο σημείο από το οποίο θα λατρέψεις να δεις το ηλιοβασίλεμα. Υπάρχουν αρκετά που λέγονται σχετικά με τη σχέση του ποιητή με τη Σίκινο, όπως το ότι δεν ήρθε ποτέ στο νησί. Όμως, οι στίχοι του Άξιον Εστί που αναφέρουν τη Σίκινο και λεπτομέρειες από τη ζωή στο νησί και το ότι ζήτησε να χτιστεί το εκκλησάκι σε τέτοιο σημείο, ουσιαστικά αποδεικνύουν πολλά.

– Δοκιμάσετε τις δυνάμεις και τις αντοχές σας σε ένα από τα μονοπάτια της Σικίνου. 50 χλιόμετρα σημασμένων μονοπατιών σε επτά διαδρομές σας περιμένουν. Καπέλο, γερές δόσεις αντηλιακού και άνετα παπούτσια με λαστιχένιο πάτο είναι ζωτικής σημασίας εδώ. Μια από τις ευκολότερες διαδρομές, αν είστε αρχάριοι, είναι εκείνη που συνδέει το Κάστρο με την Αλοπρόνοια.

Και ένα τελευταίο: όταν φεύγει από την προβλήτα το πλοίο Αδαμάντιος Κοραής, το μόνο που έρχεται στο νησί και τον χειμώνα, υπάρχει η συνήθεια να βουτούν τα παιδιά (κάθε ηλικίας) στα απόνερά του σε απόσταση ασφαλείας και μετά από σήμα του λιμενικού. Ονομάζονται Απονερίστας και χρησιμοποιούν μια κραυγή βουτώντας: Γιαζάλδε! Βουτήξτε μαζί τους.

Πηγή: happyweek.gr